Mo is sinds zijn komst naar nederland, zo n 5 jaar geleden 6 x opgepakt voor diefstal en heling, is 3 x opgenomen in een ggz-kliniek, is onstoppelijk verslaafd aan tabak en wiet en stopt zich onverzadigbaar vol met al het eetbare dat zijn blik vangt. Hij staat op het punt om het land uitgezet te worden. Laatste kans: wonen in een woonvorm voor psychiatrische jongeren, die zullen hem wel op de rit krijgen!

Wonder boven wonder doet hij het fantastisch: gaat tweemaal weeks sporten, volgt muziektherapie, heeft het wietgebruik op een laag pitje gezet, dekt uit eigen initiatief dagelijks de tafel voor zijn luie groepsgenoten en roept tijdens elke vergadering dat hij het zo gezellig vindt. Als hij mij vraagt of ik morgen ook weer werk, en ik antwoord bevestigend, zakt hij even kort door zn knieen, produceert een grote grijns en roept: ‘jippie!’. Kortom: groot contrast met zijn functioneren in de kliniek. En dat alles zonder geld, want hij maakt aanspraak op geen van onze sociale voorzieningen.

Op een bewuste dag krijgt een van zijn ambulante behandelaren uit de kliniek lucht van een vernomen suicidale gedachte van mo, in de trant van: ‘Ik heb er geen zin meer in’. Er is een botermes op zijn kamer gevonden. Een opname is geindiceerd.

Een week later komt hij terug. Niet omdat hij klaar is, maar omdat hij daar niet meer te houden is. Hij wil terug naar die gezellige plek. Mo zit sindsdien op de bank, zonder expressie, zonder energie en nog steeds zonder geld. Met heel veel eten. Wat er veranderd is, is dat mo nu naast het depot dat hij al ontving, een flinke dosis antidepressiva en liefst 7 stuks lorazepammen (extreem verslavende angstremmers) per dag krijgt. Plus zijn strafblad is wat uitgebreid na een winkeldiefstal van een broodje en het wildplassen op het terras van de kliniek, vermoedelijk uit rancune.

Wat is hier nu gebeurt? Mo heeft vanaf begin af aan geen geld, dus moet stelen. Krijgt meermaals op zijn falie en moet dat beetje geld dat hij af en toe weet los te futselen direct aan de staat geven. Dan kan het wel eens gebeuren dat een depressieve uiting zijn gedachten ontspruit. Het hulpverleningsnetwerk bepaald: Mo is een bedreiging voor zichzelf en anderen, en vertoont abnormaal (meer dan 2 Standaard Deviaties van het gemiddelde) gedrag. Oplossing: Controle overnemen, bescherming bieden. Resultaat: Mo is letterlijk en figuurlijk verder van huis.

Terwijl Mo’s eigenlijke wens was: geld. Gewoon een beetje geld. Om shag te kopen.

Overigens…die negatieve intuïtieve stemmen, die Mo aan boze geesten toekent, die hebben we toch allemaal?