Is er leven na de dood?
Je verdwijnt niet, maar je elementaire samenstelling verandert. Gedurende je leven en postuum verspreidt jouw energie zich over anderen (onbewust kwantum mechanisch en bewust via wat we vertellen)
Dus ja, er is leven na de dood. Je leven gaat voort in die van anderen (het is dus geen karmische cyclus, maar een estafette.

Op dinsdagavond probeer ik mij te ontwringen aan de waan van de werkweek, die getopt wordt door huishoudelijke taken van uiteenlopende aard. Net als vele anderen die zich in mijn levensfase bevinden. Als ik mij in toenemende mate bezig houd met mijn eigen leven, vernauwt mijn sociale leven. Elke week bij mijn moeder ouderwets genieten van haar kinderpasta van macaroni met veel kaas en smack, is dan een van de weinige regelmatige socio-activiteiten die behouden blijven. Ik koester nog steeds de illusie dat ik dan met haar onze individuele levenspaden kritisch doch dankbaar onder de loep ga nemen, net als vroeger toen ik nog thuis woonde. We kookten en aten samen, we keken samen tv en dronken een wijntje. Dat alles onderlegd met goede gesprekken. Dat wil ik weer.

Echter, het toeval wil dat de dinsdagavond tevens mijn moeders oppasdag voor de twee dochters (7 en 8 jaar) van mijn zus is. Van die hele utopie komt dus weinig terecht. Met hun geschreeuw, gemanipuleer, gejank en gemijmer weten ze elke opening tot een goed gesprek te barricaderen. Nu moet ik zeggen dat mijn moeders gebrek aan gezag de olie op het vuur lijkt, maar mijn zus heeft in het verleden ook wat steekjes laten vallen.
Na maanden waarin ik wekelijks mijn diepe verlangens uiteen zag spatten, was de manipulatief geveinsde onvrede van de jongste na een door oma spontaan gegeven kadootje de spreekwoordelijke druppel. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen en de kinderen vanaf dat moment de begrenzing te geven die hen de capaciteiten geeft mijn diepste verlangens te boycotten.

Al gauw denk ik dat mijn nieuwe aanpak zijn vruchten afwerpt, omdat ik merk dat de kinderen rustiger en gehoorzamer worden – of in hun woorden: angstiger. Langzaam kwamen er enigszins terecht signalen uit de familie dat ik ‘niet leuk’ doe tegen de kinderen.
Onlangs nog vroeg ik mij af of die kinderen niet enorm schrikken van mijn plotseling ingezette gezag. Ik vroeg mij af hoe mijn vader het vroeger altijd presteerde om mij enerzijds in de broek te doen plassen door mij simpelweg straffend aan te kijken, en anderzijds mij zoveel warmte kon geven.

Wanneer ik dit aan mijn moeder vertel, haakt ze enthousiast in. Zij herkende dit in mijn 9 jaar geleden overleden vader. Hij had knorrige buien, welke zich dan ontpopten tot kortstondig striktere huishoudregimes. Moeders nam dit voor lief uit liefde voor haar man, en had daar nooit wat van gezegd tegen hem…

Mijn ex deed dat wel…

Herhaaldelijk…

Na mijn ex de eerste vijf maal voor gek te verklaren, viel bij mij toch wel het kwartje.

Mijn ex was in sommige opzichten het tegenovergestelde van mijn moeder. Het is altijd verleidelijk een vrouw naar je moeders gelijkenis te zoeken, want die dagen je het minst uit. Zogezegd de weg van de minste weerstand. Inmiddels weet ik beter. Als ik 1 voordeel moet noemen van een relatie die moeizaam en stressvol verloopt, dan is het wel het feit dat deze vrouw hoogstwaarschijnlijk niet op je moeder lijkt. Deze vrouw nodigt je uit om kritisch te reflecteren op je handelen. Ze geeft je zo de mogelijkheid om je te ontwikkelen.

Voorheen was ik af en toe een beetje chagrijnig, nu had ik ineens te maken met een skelet uit mijn vaders kast. ‘Voor deze erfenis heb ik niet getekend!’, hoor ik mijzelf nog naar de foto van mijn vader aan mijn prikbord roepen. Nu valt de wijlen man natuurlijk niets te verwijten, hij is dit specifieke tekort simpelweg nooit tegen gekomen. Misschien had hij dit dit wel van mijn opa geërfd, en mijn opa weer van de zijne. Enzovoort. Hoever gaat dit eigenlijk terug?

Goed: nadat ik jaren geleden al letterlijk zijn stront heb moeten opruimen, leek mij dit een gepaste uitdaging om aan te gaan. Bovendien, kan ik mij namelijk niets romantischer, epischer en essentieler inbeelden dan het voortzetten van mijn vaders persoonlijke ontwikkeling ten dienste van de liefde voor toenmalige vriendin en de daaruit voortvloeiende generatie.

Kort daarna liep mijn relatie op de klippen.

Ik wilde mijn vader niet vermoorden.