IV. TRANSFORMATION

Prota:
Het is alsof je een fenomenaal artiest in al zijn bescheidenheid de solo die je zelf nooit kon spelen ziet spelen. Prachtig om te aanschouwen, maar hartverscheurend om te beseffen dat je eigen capaciteiten immer ontoereikend zijn geweest.
Hoe zou het mij vergaan zijn als ik juist datgene wat Matheus zonet ervoer had ervaren? Als ik maar de kalmte had gehad om de schoonheid en essentie van het leven te zien, dan had ik mijn liefdevolle gezin niet tot deze lijdensweg hoeven veroordelen. Maar als, dan had ik nooit de Lampaden ontmoet. Zij die de stervelingen visioenen en hallucinaties toedienen ten doeleinde hen verlossende inzichten te verschaffen. Ze moeten zodoende nageslacht zijn van Apate.

Lampaden:
Gevallen engelen. Engelen zijn het zonder onsterfelijkheid. Onsterfelijkheid was hen ontnomen door Ouranos. Ouranos strafte hen voor hun desertie. Desertie van de naïeve geloofscultus die de hemelgod onafzienbaar conserveerde. Conserveerde hij niet alleen het goede, maar ook het kwade, dan was er geen onderwereld nodig. ‘Nodig Tartarus uit voor het huwelijk tussen het goede en het kwade’. Het kwade ontleent zijn destructieve kracht aan zijn exclusie van het paradijs. Het paradijs is een banale façade, zolang de Lampaden die niet tarten zoals Diogenes dat deed. Deed Ouranos dit maar, in plaats van de Lampaden te veroordelen tot het geleiden van de diepste melancholen tot een hogere deugd. Deugd is de dienst van Apate en Eris. Er is een roeping voor de gevallen engelen van Eros. Eros bestaat niet zonder kwaad. Kwaad bestaat niet zonder deugd. Deugd bestaat niet zonder engelen. Engelen bestaan niet zonder sterfelijkheid.

Matheus:
Ik was 11 jaar oud en had mijzelf als een hulpeloze kat in de mangrove op het grasveld aan de oever voor onze voordeur genesteld. Tot mijn verbazing riep mijn vader mij niet naar beneden, laat staan dat hij mij op mijn falie gaf. Nee hij bemoedigde mijn deugdelijke daad. Ik had volgens hem begrepen waar het echt om draaide in het leven, hoewel ik dat geenszins begreep op dat moment. Hij vertelde mij over de metaforische apicale dominantie van het leven, zoals een tak van een boom uitgroeit tot een nieuwe boom. Hoe het cadmium de boom eindeloos aan dikte en stabiliteit deed winnen. Over het mastjaar waarin de boom tot wasdom evolueerde, om daarna 4 jaar vruchteloos te verworden. De capillariteit en fotosynthese die de buitenwereld met zijn innerwereld verenigde om groei te bewerkstelligen.

Nu wil ik niets anders dan de boom beklimmen. Maar ik kan het niet. Niet alleen.

Lampaden:
Chloris representeert de kracht van de natuur. De natuur zag de boom en schonk hem de boom. De boom is de uitzondering die de regel bevestigt. Bevestigt hij zijn deugd aan de boom, dan zal Kratos protesteren. Protesteren tegen de lafaard die hij zag, in zijn laffe poging te vluchten. Vluchten is wat Hypnos deed door te slapen, door niets te zien, door te ontwijken. Ontwijken is niet hetzelfde als vluchten, roept de terminale hem tot slot toe. Toe! Toe maar, hopeloze, dappere, wijze…vlucht!

Chloris
Er verandert niets en tegelijkertijd alles
Het veen lijkt onaangetast, de bomen onaangepast
Maar het voelt toch anders
Zonder wortel aan de knapmast
Overgave is wat rest
Zo manifesteert de natuur zich op zijn best
Hoe is het om te leven zonder rationeel strijdgewoel?
Zonder berekenbaarheid als katalysator voor een veiligheidsgevoel
Hoe is het om tandeloos te draaien op irrationele driften zonder doel?

Er was eigenlijk niets veranderd, behalve zijn verlies aan focus. Er was geen zin meer. Onvoorspelbaarheid, onbetrouwbaarheid en hoofdzakelijk angst maakten zich meester van hem. Het noopte Matheus te vluchten in blinde paniek, het bos in, de duisternis in, om hopelijk weer uit te komen aan de richel van het dal.
Rad viel zijn oog op een wonderschone boom. Een boom die anders was dan alle andere bomen in het bos. Haar takken vormden ondergronds de wortels voor een nieuwe boom. Het was een mangrove. Die nimf er in zag hij niet.

Eran
Wie het schone ontziet
Erkent zijn angst niet
De uitgestoken hand van een vriend
Waar de onnozele voor siddert en grient
Wie vlucht voor zijn schaduw
Verwordt waakzaam schuw
Wie de werking van de zon wil zien
Kijkt niet in zijn licht
Opdat deze hem voor eeuwig verblindt

Zijn zicht werd obscuur als zijn schaduw. Het licht ging uit.
En uit die duisternis ontstonden psychoforme oerbeelden, die zijn brein ter compensatie leek te creeren.

Apate
Stil uw naarstig verlangen
Uw wee aan de verlossende gordel van de wildeman te hangen
Koester uw hoop
Alvorens u het aan een hongerige zielenvreter verkoopt
Stijf uw lippen
Opdat zij niet ontvankelijk zijn voor de granaatappelpitten
De gewillige riddersknecht
Wil u immer beminnen omwille van het verblindende licht dat zijn schaduw werpt.

Evelyn ziet hem, maar kan hem niet vangen met haar schoonheid. Plots vertrouwde zij het niet meer. Elke avance zijnerzijds zou een facade zijn, een list. Waarlijk ontzag van haar schoonheid schuilt in zijn apathische passiviteit.
Was dat liefde?

Kratos
In de duisternis
Is het de projectie die mist
de buitenwereld raakt onbelicht
Zodat een robuust archetype zich opricht
Waar haal je de kracht vandaan
Wanneer de fenomenale wereld zich van je netvliezen heeft ontdaan?
Hoe maak je een vuist
Zonder dat je de vijand ruikt
Je hebt niets aan een sleutel, in de kluis
Jij kent de weg het beste in je eigen huis