I. GENESIS

a. Genesis

Nieuwer dan alles en nieuwer dan iedereen. Kleiner dan iedereen. Een balletje is alles wat het is. Al dit leven is alles wat er momenteel is. Ingekapseld in een vleesgeworden accumulatieresultaat van levenslange bidirectionele interacties tussen een onafgebroken aaneenschakeling van intramenselijke, externe, en exogene ongelukken van een broedende gecapituleerde kloek, ofwel de interne moederschoot. Gevangen gehouden in een warm paradijs met weeldige voedsel bevoorrading, direct verbonden met vitale verkeersaders, ten doeleinde het alles tegen macabere incidenten te weren.    Eeuwig doof, behalve voor de deforme geluiden, die zich als ontzuiverde levensmuziek door de hermetisch afgesloten beschermingswand knijpen. Eeuwig wachtend, naar foton smachtend. Eeuwig nacht, eeuwig blind, behalve voor de warme rode gloed die zich nevenzins door de toch kwetsbare cocon brandt. Implosie van het – tegenstrijdig genoeg – reeds bereikte rijk van El Dorado, voltrekt zich in oplopend tempo, een eerste geforceerde vluchtmechanisme in werking stellend, en de ogenschijnlijk eeuwigdurende vergenoegdheid verlatend. De dageraad lurkt…

De laatste overblijfselen van het leven, dat inherent gratificatie, vergenoeging, en alleszins waarborg bood, werd bij gratie van conventie volledig onttrokken. Het was nu dat het organisme zich ontspon.

 

b. Kanaan

Mijn schijnbaar leven gevatte materiele huls tastte de wereldse omgeving af, zonder enige mate van sturing. Ik hield mijn oogleden gesloten, omdat mijn pupillen brandden van de plotselinge overmatige lichtprikkels. Tevergeefs trachtte ik het chaotische complex van helse tonen niet tot mijn bewustzijn toe te laten dringen. Angstvallig trekken mijn gezichtsspieren zich uiteen, om vergezeld van ijzingwekkend getier het zojuist verworven voedertuig te voorzien van levensbrandstof. Het zich talmend ontwikkelende vermoede ontstaat, dat ik – nieuwbakken sterveling – controle over de tot op heden als zinloze getaxeerde functies kan verwerven. Klaarblijkelijk wordt het geheel van  interactieve ongelukken op mysterieuze wijze georganiseerd door actieve wilsuitingen mijnerzijds. Ik ben de operator, de activator, de keizer ter rijk. Maar, wat moet ik met die verantwoordelijkheid? Waarom stuur ik? Waarom ben ik hier en niet thuis? Waarom ben ik?

Nog volledig in het duister tastend omtrent de bedoeling van mijn ontvoering, verschuift mijn focus schoorvoetend naar afgedwongen acceptatie, hoewel ik niets liever verlangde dan te retourneren naar mijn El Dorado. Maar het was te laat, mijn reeds verworven strategieën ter bevordering van mijn algehele adaptatie behoedden mij van regressie. Ik moet mij vanaf heden richten op het zo dicht mogelijk naderen van mijn aanvankelijke El Dorado, oriënterend in tijd en zoekend in de ruimte naar een geschikte locatie om mijzelf te stichten. Hoewel mijn geest vrij lijkt zich over elk mogelijk pad te manoeuvreren in mijn reis door de ruimtetijd, voel ik dat de continue wind in mijn rug mij danig beperkt in mijn contemplaties. De notie dat mijn actieve creatieve geest op nauwelijks verklaarbare wijze word bestuurd, brengt angst en nervositeit. De overtuiging dat een transcendente vorm mijn gedrag en gedachten registreert en corrigeert, leid tot de waan dat op elke hoek van de straat een camera van moleculaire omvang hangt, gewoon om te verzekeren dat ik een zekere voorbestemde richting ook daadwerkelijk inga. Elke handeling en cognitie wordt getoetst tegen de spiegel van de zelfreconstructie, wat mijn werkelijke motieven en denkprocessen op zelf-didactische wijze doet bovendrijven. Elke confrontatie met mijn eigen schaduw is een voetafdruk in het droge zand, richting de open woestijn, verder van de oase. Overleving is de gedeeltelijke gratificatie die op dit moment de hoogst haalbare is. Een wortel aan de stok, of liever een knapzak, vol geschiedenis, wijzend naar de zon achter mij.

Dan, een schaduw aan de horizon, een levensboei…een oase…? Een samenleving, een wereld, een leven…

 

 c. Chloris

Welkom mijn zoon, welkom in de machine…Waar ben je geweest…? Het is oké, we weten waar je was: Je zat in de pijplijn, je tijd te vullen. Wat heb je gedroomd…? Het is oké, we weten wat je droomde. We hebben op je gewacht, we hadden je eerder verwacht…

Ga zitten mijn jong, neem een sigaar…

Ooit wordt je groot, groter dan iedereen. Ooit wordt je oud, en wijs, wijzer dan iedereen. Ooit wordt je invloedrijk. Ooit zal iedereen van je houden. Ooit weet je wat je wilt, en krijg je wat je wilt. Je zult alleen nooit weten hoe. Er zijn geen regels, je bent vrij.

Maar de Chloris is ook vrij. Chloris is groot, groter dan jij. Chloris is ouder dan jij. Chloris is invloedrijker das jij. Chloris zal van je houden. Chloris weet wat je wilt, en bepaalt wat je wilt. Enkel Chloris weet hoe.

Je zult geraken in een opmerkelijk, maar coherent transcript, dat een schimmenspel van angst, terreur, rouw, en uiteindelijk averij illustreert. Je zult neertreden van een opwaartse trap. Je zult etage voor etage naar de ontastbare hemel rijzen, met ontvlambare voetsporen, wetende dat er geen weg terug is behalve de vrije neergang.

Ik ken het klappen van de zweep. Ik ken de weg van de minste weerstand. Dus, neem mijn hand, wees zoals ik ben, en doe zoals ik doe…