Natuurlijk heeft Geert een gigantisch gat geslagen.

Gelukkig was een van zijn laatste daden het eigenhandig resocialiseren en integreren van Kip 8. Ze zal hem er eeuwig dankbaar voor zijn, daar hij haar verlost heeft van onophoudelijke groepsmartelingen. Kip 8 is nu voor niemand meer bang en waakt over de nacht.

2 dagen na Geerts begrafenis, komt mijn neefje van 3 op bezoek. Nu heb ik altijd al een zwak voor hem gehad. Maar alsof ik mijn liefdesbundel op iets of iemand MOET richten, lijk ik Levi verkozen te hebben voor mijn nieuwe onbegrensde amorie. Zodoende ben ik dit weekend verliefd op hem geworden. Hij heeft de levensinstelling die ik benijd.

Bijna vanzelfsprekend geniet Levi evenveel van mijn kippen als ik, waarschijnlijk is het het kind in mij dat de passie voor kippen voedt. Levi heeft direct zijn favoriete kip uitgekozen, toevallig de enige zonder naam (Kip 8). Die heet nu Spiderkip, want Levi is gek op Spideman.
En nu ik er over nadenk, die kip heeft wel wat van Spiderman.

Kinderen zijn intuïtief, hoewel de hedendaagse overlading van speelgoed dat de fantasie in beperkte mate prikkelt daar steeds meer afbreuk aan doet. Deze ontwikkeling heeft geen vat op Levi. Zo kreeg hij toen wij onder de bloemenkraam schuilden om een verse koek op te peuzelen, een oranje primula van de bloemenman. Deze bloem is meerdere malen op de grond en in een plas gevallen, ergens achter blijven hangen, overreden door een fiets, er is op gekauwd, aan geplukt en hij heeft er – als zijnde een zwaard – boeven mee doodgevochten. Toen wij aan het einde van de middag thuiskwamen was de bloem 2 cm lang, drijfnat en had geen blaadjes meer. Levi heeft weinig nodig, met zoveel fantasie.

Voor Levi is alles een avontuur. Voordat we naar de markt gingen, hebben we een boodschappenlijst gemaakt. We moesten bananenschoenen, een aardbeienshirt, aardappelsokken en een kaasonderbroek kopen. We hebben natuurlijk geen van allen weten te bemachtigen, maar het was een fantastisch avontuur. Ik ga daar graag in mee.

Misschien nog wel het mooiste aan Levi is dat hij niet teleur te stellen is. In de kringloopwinkel kocht ik een Spiderman-laptop voor hem, waarvan achteraf bleek dat precies de helft van de knoppen het niet deed. Het deerde hem niet, hij heeft er de rest van de avond mee gespeeld (en bovenop gezeten).

Tot slot kun je afspraken met hem maken. Toen ik hem zijn 2e snoepje weigerde, vroeg hij beleefd of hij er 1 mocht bewaren voor als hij terug naar huis ging. Hij stopte het zorgvuldig geselecteerde snoepje in een schatkistje welke vervolgens in mijn postkoets verstopt werd. Vlak voordat hij mee ging met zijn ouders, terug naar huis, zocht hij het snoepje op en nam hem in het schatkistje mee. Met Levi kun je nog eens afspraken maken.

Als levi de volgende middag op het punt staat om te vertrekken, klinkt er commotie vanuit de achtertuin. Spiderkip kan net zo luidruchtig zijn als Geert. Ze blijkt een ei achtergelaten te hebben. Ik kan natuurlijk niet anders dan het ei aan Levi mee geven, als bekroning van een geslaagd weekend.
Thuis aangekomen zegt papa: ‘Nou dan gaan we maar een eitje bakken he?’
‘Nee!’, schreeuwt Levi. ‘Daar zit een Spiderkip in!’
‘Nou nee…’, zegt papa. ‘Er is geen haan meer, dus het ei is niet bevrucht.’
‘Wel! Er komt een Spiderkip uit!’

Zodoende ligt het ei in de koelkast te wachten tot er een Spiderkip uit komt. Zijn ouders zitten met de handen in het haar. Maak daar maar eens een afspraak over.

Toen Levi weg was, was de wereld weer saai. Niet meer intuïtief spelen, geen fantasie meer, geen avonturen…Wat een teleurstelling!

Uit dat ei gaat nooit een Spiderkip komen.
Maar wie durft ons teleur te stellen?