Mijn vriendin heeft haar tong op het hart. Tussen haar diepste angsten en verlangens en de woorden die zij uitspreekt zit geen filter, zoals alleen kippen dat kunnen heeft zij ultieme zelfverwezenlijking, vrijheid en gratificatie bereikt door haar ego te overwinnen. Hoewel ik doorgaans geen chocolade kan maken van haar openhartigheid, is dit de belangrijkste reden dat ik zo dol op haar ben.

Terwijl we op de bank een film liggen te kijken dwalen mijn gedachten af, naar het prikbord dat aan mijn muur hangt. Ik kijk naar de foto van mijn 10 jaar geleden overleden vader. Een aantal seconden later wendt mijn vriendin haar ogen van het scherm, naar mij, en spreekt de op dat moment voor mij onbegrijpelijke woorden: ‘Je hoeft voor mij geen held te zijn. Ook al zul je altijd een verdwaalde puber zijn, weet dat ik altijd hier op je wacht.’

Ik mis mijn vader elke dag, die op mijn 12e ziek werd en vrijwel direct niet meer kon praten en onherkenbaar veranderde. 7 jaar later overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor. Hij zou zich waarschijnlijk in zijn graf omdraaien als ik hem op deze manier in een adem zou noemen met een rare vogel die ik een jaar in mijn achtertuin heb gehouden. Maar het wordt mij steeds duidelijker waarom ik zo geobsedeerd ben geraakt met Geert. Geert was een haan, een man. Hij was het mannelijke voorbeeld dat ik gemist had. Het was een held, een redder. Zoals hij spiderkip redde van de collectieve slachtpartijen van alle andere kippen, zo had mijn vader mijn moeder gered uit de handen van een mepgrage barbaar. Deze twee zielen hebben bevestigd wat altijd al mijn levensdoel is geweest. Het is altijd duidelijk geweest dat ik een redder – een held – moest zijn.

Maar hoe? Hoe moest ik een redder worden, nu ik beide voorbeelden niet meer had? Wie was mijn rolmodel nu?
Mijn zus…mijn zus is altijd meer een Stalin (kip) geweest. Stalin was eigenwijs, impulsief, emotioneel, onberekenbaar en avontuurlijk, zodoende heb ik altijd de roeping gevoeld om de samenleving, de tuin, Stalin en mijn zus te bescherming voor hun destructieve aard. Nee Stalin noch mijn zus was een redder.
Mijn broer dan…mijn broer heb ik altijd benijd om zijn stabiele karakter en levenswijze, zijn eenvoud en goedhartigheid. Maar dat was niet het soort held dat ik zocht. Mijn broer is toch meer het type Kip-Jong-Il, broeds, zorgzaam en behoudend. Hij heeft ons jeugddorp nooit verlaten, woont al 10 jaar gelukkig samen met zijn eerste vriendin, waarmee hij 2 kinderen foutloos opvoed. Ik wil op zijn minst de ren uit, en liever zelfs de tuin uit, op avontuur!

Zoals Ban-Kip-Moon, de avontuurlijkste van Geerts drie kinderen. Ban-Kip-Moon was de eerste die onder moeders behoedzame vleugels vandaan kroop om op avontuur te gaan, buiten de ren en buiten de tuin. Meer dan een week lang heeft hij als een verdwaalde puber door de buurt gestruind. Alleen God weet wat hij uitgespookt heeft. En alleen God weet wat ik in mijn pubertijd heb uitgespookt, toen ik veel te jonge startte met avonturieren in Amsterdam. Hoewel ik altijd terug kwam, kan mijn hele pubertijd worden gezien als avontuurlijke dwaaltocht door mijn ontwikkelende puberbrein.
Na iets meer dan een week kwam Ban-Kip-Moon terug op dezelfde manier als dat hij vertrokken was: met een muizentrom. Hij liep langs het kippenhok, waar alle -bijna alle -kippen op stokken aan het gaan waren, en wandelde rechtstreeks door naar Spiderkip, die een aantal meter verder zijn vaste slaapplek heeft gevonden. Ban-Kip-Moon gaat naast Spiderkip zitten, er is even contact.

Hoewel ik die pretentie wel eens heb, ben ik geen kippenfluisteraar, en ik weet niet wat Spiderkip tegen Ban-Kip-Moon zei. Maar ik herinnerde de onbegrijpelijke woorden die mijn vriendin tegen mij zei, op het moment dat mijn gedachten afdwaalden naar de foto van mijn vader op het prikbord.

‘Je hoeft voor mij geen held te zijn. Ook al zul je altijd een verdwaalde puber zijn, weet dat ik altijd hier op je wacht.’