Mensen werken, om aan geld te komen, zodat ze kunnen eten…

Kippen werken, zodat ze kunnen eten…

en dat is precies het verschil tussen mensen en kippen.

Het ‘werken’ dat kippen doen, komt eigenlijk neer op schoffelen: een zeer ritmische vierpassige in de voedingsrijke aarde van – in dit geval – mijn voortuin. Dit is dus anders schoffelen dan het profijtloze vermoorden van voedingsrijke planten.

Op een dag zijn de 7 kippen weer noestig aan het werk in de voortuin, om hunzelf van eten te voorzien. Hoewel dat heerlijk rustgevend is om naar te kijken, ben ik nooit de beroerdste om hen een handje te helpen en hen een verse maaltijd als gift op te dienen. Ze krijgen dus als het ware een vrije dag van me. Normaliter gaat het dan om andijvie, sla, of iets dergelijks. Dit keer leek een appel mij een leuke maaltijd, gewoon om een extra dimensie aan het maal toe te voegen. Zoals verwacht doken alle kippen er op af: respectievelijk Stalin, Kip-Jong-Il, Ban-Kip-Moon, Des-Kippen-Bouterse, Bram, en later ook de oudere garde – Spiderkip en Teuntje. Per slot van rekening Napoleon, het haantje. De appel rolt en rolt, de kippen rennen en springen, duwen en trekken, en de appel rolt en rolt.

Na een kwartier heb ik het wel een beetje gezien, en ik maak aanstalte om terug naar binnen te gaan. En op het moment dat ik de deursleutel uit mijn jaszak gris, valt er een elastiekje uit mijn jaszak…direct verandert de voortuin in een hectisch kippenhok!

Stalin is er als de kippen bij en pakt het elastiekje in haar bek, nog voordat het de grond heeft geraakt, en ze begint te rennen. Kip-Jong-Il – haar zus – is de eerste die doorheeft dat er iets aan de hand is. Hoewel ze niet precies weet wat, bedenkt ze dat haar zus iets heel bijzonders in haar bek moet hebben. Misschien iets lekkers te eten? Hoe dan ook heeft Stalin iets dat Kip-Jong-Il niet heeft, dus ze wil het ook en gaat erachteraan. Ban-Kip-Moon, Desi-Kippen-Bouterse en Bram krijgen lucht van de commotie en gaan mee in de golf. Het duurt even, maar op den duur dringt het tot Spiderkip en Teuntje ook door dat er iets gaande is. Met gepaste tred volgen ze de rennende toom.

Stalin verliest geen moment het elastiekje. Wel krijgt soms een andere kip een snavel om het elastiek, waarna er een kortdurende touwtrekwedstrijd ontstaat, die eindigt in het losgelaten elastiek dat met een harde smak tegen de kop van Stalin klatst. En de toom gaat weer rennen. Voor Napoleon wordt het nu echt te veel. Hij is een kippenhok gewend, maar over deze hectiek heeft hij geen controle meer. Hij schraapt zijn keel en begint zo hard als hij kan te kukelen naar de dames: ‘stop dan dames! hou op!’. Maar ze luisteren niet. Niets kan hen stoppen, of…

Plots is het stil…

De 7 dames dreutelen onderzoekend rond het palet dat aan de rand van de tuin ligt. Kennelijk is het elastiek ertussen gevallen, en geen van hen kan er bij, ondanks verwoede pogingen. De 1 na de ander – eerst de oude garde, later de kinders en als laatste Kip-Jong-Il en Stalin – druipen af en struinen langzaam naar elk hun eigen plek in de aarde, om te gaan schoffelen.

De palet met het elastiek ertussen ligt zoals altijd in de hoek van de tuin, zonder bijzondere aandacht. De dames staan alleen op hun afzonderlijke plek te schoffelen voor eten. Napoleon staat verbouwereerd langs de kant, en in het midden van de tuin…

daar ligt een half aangevreten appel. En geen haan die er naar kraait.