Een hoop gekakel, maar geen kuikens

De knuppel in het hoenderhok gooien: Opschudding verwekken
Een hoop gekakel, maar geen eieren: Veel lawaai en geen resultaat

Al ruim 2 jaar breng ik maandelijks een nieuw kippenverhaal naar de Mezrab, de plek waar het allemaal begon. Het is soms moeilijk om aan de verwachtingen te blijven voldoen, en toch lukt het al 2 seizoenen lang. Dat ging niet gemakkelijk, maar ik denk dat ik nu toch met trots het derde seizoen mag aankondigen.
Er was eens…
Een paradijselijk hof omgeven met rozenstruiken en –bogen, ontluikende rododendrons, sierlijke fruitbomen en meterslange druivenranken rondom een vers-groen biljartlaken van een grasmat. Ja, zoals Adam en Eva in het hof van Eden, zo vertoefden zij er gemoedelijk, vredig in harmonie in een keurig afgesloten kippenren in de hoek van de achtertuin. Ze waren met vier…vier hennen. En alles was koek en ei. Het was om eerlijk te zijn zelfs een beetje saai.
Totdat…1 van hen geen hen bleek te zijn, maar een haan. En niet zomaar een haan: Een klein, nerveus doch teder, mannelijk doch zacht, onhandig doch charismatisch en vooral wonderschoon haantje. Afhankelijk van de weersomstandigheden en de stand van de zon, de maan en de sterren verschoot de kleur van zijn verenpak van zwart, naar groen, naar blauw en weer terug. En boven op zijn kop…een enorme witte kuif: Geert. De opstanding van Geert was de knuppel in het hoenderhok, waardoor het kippenhok in een kippenhok veranderde. Alles veranderde en niets was meer zeker. De dames (en heer) moesten opnieuw hun positie bepalen, en de dames hadden nu echt iets om voor te vechten. Gaandeweg werden hun karakters sterker en werden zij ware archetypes: daar was de oude wijze, de zorgzame broedkip, de provocatieve nar en de zachtaardige leider. Zustertwist volgde, een agressief front, een oorlog met mij, de totale vernietiging van het paradijs, baltsende hennen en haan, een moederkloek, een fantastische samenwerking, en….kuikens! En toen begonnen de verhalen pas echt. Daar waar de verhalen al doorspekt waren van politieke paralellen, kwamen daar nu pedagogische motieven bij: Het onder de vleugels van moeder vandaan wringen, de experimentele zoektochten naar de eigen identiteit, sociale exclusie, re-integratie, de verhalen hielden niet op!
Een kip zonder eieren…zo duidt men nog wel eens een politieagent aan. Of een ander persoon dat nogal strak op zijn strepen staat. Ik kan mijn buurman ook niet anders omschrijven dan dat. Niet alleen gaf hij mij het gevoel dat ik constant op eieren moest lopen, ook had hij zich een zeer onaangename manier van gedagzeggen eigengemaakt: ‘He klootzak’, vergezeld met een opgestoken middelvinger, betekende: ‘Hoi buurman’. Deze wat gefrustreerde doch charmante man, was vaak boos, maar eens had ik hem zo boos gemaakt, dat hij vond dat ik het dit kaar maar eens goed moest voelen! En hij wist hoe hij dat moest doen: Op een dag werd ik gebeld door de woningbouw, met de keuze ‘of de haan weg’, ‘of je huis uit’. Om een lang verhaal kort te maken: Geert hoort het getik van het toetsenbord.
Dit veranderde weer alles. Na een korte reorganisatie ontstond er al rad een stabiele samenleving, waarin alle dames hun rol en positie zorgvuldig op elkaar afgestemd hadden. In totale rust en bezinning voer het zevental zo probleemloos, dat de verhalenstroom dreigde te stokken. Eerst was er nog het verhaal dat 1 van de hennen kukelde: Ja! Spiderkip kukelde, bij afwezigheid van een haan: Kukeldukeldukelduk! Maar dat verhaal was na 2 x wel verteld, en de verhalen hielden echt op. Ik moest iets doen om aan de verwachtingen te blijven voldoen. Ik moest…ik moest…
De knuppel in het hoenderhok gooien. En dat moest ik doen, door een haan te nemen. Maar niet hier…dat kon niet zolang de kip zonder eieren naast mij woonde. Nee nog even op eieren lopen en dan…
Ik besloot een huis te kopen. Dichter bij de Mezrab. Met 2 tuinen: 1 voor mij en 1 voor hen. Nog voor ik een bod op het huis deed, had ik van alle buren al toestemming om een haan te nemen. Ik kocht het huis en maakte de voortuin haan-klaar: een kledingkst bouwde ik om tot hennen-maisonette met een gat in de schuurmuur, een schoffelstrook, een drinkvijvertje, speeltoestellen, een eettafel met makkelijk verversbare voederbak en een nachthok met schuifluik…Ik was klaar voor een haan! Daar zou die komen: de knuppel in het hoenderhok, de Messias die nieuwe kuikens en verhalen zou brengen!
Er is een kippenras waarvan het mannetje uitblinkt in zijn enorme postuur, stevige kaaklijn en kleurrijk vederpak. Deze hanen hebben de strakste, meest dwingende doch rechtvaardige blik van alle rassen, de krachtigste poten, de meest sierlijke staart, en hij baltst….als dansende een Tange, met ferme voetstampen omsingelt hij eigenhandig zijn te dekken hen en maakt haar het hof zoals normaliter alleen bronstige stieren dat kunnen. Hij springt plots vanuit de Tango in een dwingende pose, bovenop de hen, met de snavel in haar nek. Overtuigen en zelfverzekerd wrijft hij zijn cloaka tegen de hare, en pats! Het is gebeurd. Deze haan is een Hampshire haan. En net zoals deze haan, zo is mijn haan….maar dan 15cm hoog…
Vanwege zijn gematigde postuur kun je niet zien hoe hard zijn trippelende pootje werken om zichzelf vooruit te krijgen, het baltsen lijkt meer op het vluchtgedrag van een schaatsende waterspin, en met enige regelmaat vangt zijn laaghangende staart de poep van de dames. En toegegeven, er gebeurde van alles: de orde moest opnieuw bepaald worden, de dames gingen zich weer uitsloven, er ontstonden wederom twisten en pacten, er werd zogezegd gebaltst, en…
Napoleon (of liefkozend ‘Napopi’, of ‘Popi-Jopi’) springt in de nek van Desi-kippen-Bouterse…Desi-kippen-Bouterse schrikt en begint te rennen. Ik zie cloaka’s, maar die zijn veel te ver van elkaar verwijderd om een bevruchting tot stand te brengen, en Napopi wappert radeloos in de nek van Desi, als een wimpel boven een vlag.
En toen besefte ik dat die kuikens er niet zouden komen. En stiekem verlangde ik naar die tijd dat Spiderkip kukelde: ‘kukeldukeldukelduk!’
Ik had de knuppel in het hoenderhok gegooid, maar had als een kip zonder kop gehandeld.
En zo kwam het dat er een hoop gekakel was, maar geen kuikens.