De laatste maanden neemt een roep om heroverweging van het basisinkomen gestaag toe. Het is volgens velen een middel om het dure, controlerende en opjagende overheidssysteem overbodig te maken, en sociale rust te bewerkstelligen door de samenleving in te richten op basis van wederzijds vertrouwen, zodat een ieder de tijd heeft om verdwaalt te zijn.

Demeter is de Griekse Godin van de landbouw en de burgerlijke orde. Zij staat ook wel bekend als de Goddelijke moeder, ofwel de moederkloek. Demeter heeft twee beroemde broers, Zeus (de oppergod) en Hades (God van de onderwereld). Met Zeus zou zij haar dochter Persephone baren (indertijd deed niemand daar moeilijk over). Demeter waakt constant over Persephone.
De mythe vertelt als volgt: Op een dag gaat Persephone narcissen plukken met een aantal van haar zusters en vriendinnen, als zij plots op een onbewaakt moment buiten het zicht van haar zusters tegen een abrupt oprekkende scheur in de aarde aanloopt. Uit de rap groter wordende kloof springt een wagen, door 4 zwarte paarden getrokken, met daarop Hades. Hades grijpt Persephone en sleept haar mee de onderwereld in. Persephone slaat nog een helse angstkreet uit, die door haar immer alerte moeder wordt opgevangen. Demeter laat direct alles uit haar handen vallen en gaat naarstig op zoek naar haar dochter. 8 dagen en 8 nachten doolt Demeter met een fakkel door de duisternis, terwijl zij steeds wanhopiger wordt. Na die 8 dagen en nachten verschijnt plotseling Helios (de God van de zon) voor haar, om haar te vertellen dat Persephone zich in het donkerst denkbare oord bevindt. Demeter weet genoeg en stort zich in diep verdriet. Er is niets wat zij kan doen. Die hopeloosheid heeft tot gevolg dat Demeter geen kracht meer heeft om de aarde zijn vruchtbaarheid te waarborgen. De aarde wordt onvruchtbaar en er ontstaat een wereldwijde hongersnood. Dan vindt haar broer Zeus het genoeg: Hij stuurt Hermes naar de onderwereld om Hades te bevelen Persephone te laten gaan. Hades stemt hiermee in, maar…eist dat zij nog een laatste avondmaal met hem nuttigt. Hermes en Hades bereiken zodoende een compromis. Wat Hermes niet weet is dat Persephone voor elke granaatappelpit die zij tijdens dit diner nuttigt, een maand per jaar in de duisternis van Hades’ onderwereld moet verblijven. Persephone eet zes pitten en is derhalve de helft van het jaar veroordeelt tot de onderwereld, met als gevolg dat de helft van het jaar Demeter zich in verdriet stort en de aarde vruchteloos wordt. Zo verklaarden de Grieken de seizoenen.

Waarom vertel ik dit verhaal? Omdat de kipologie mij andermaal leert dat de wereld in de laatste 8000 jaar geen spat veranderd is,

Een aantal weken geleden werd ik wakker gesmst door de boze buurman: ‘Een van die rotkuikens van je schoffelt door mijn tuin!’ Ban-Kip-Moon had zich met een brutale greep naar onafhankelijkheid aan het wakend oog van haar moeder onttrokken, en was de onderwereld in gedoken. Kip-Jong-Il sjokte op haar beurt wenend door mijn tuin. Ik ben uit de veren gesprongen en heb samen met de buurman een klopjacht op het beest ingesteld. Zij moet terug in de ren, binnen mijn controleradius en binnen de veilige parameters rond haar moeder. Het moest tenslotte eieren leggen, voor mij, voor moeder en voor de andere groepsleden. Ieder moet zijn ei bijdragen.
Natuurlijk liet de avonturier zich niet eenvoudig vangen. Gaandeweg ontdekte ik dat hoe dichter ik bij het beestje kwam, en hoe meer ik van het beest wilde, des te verder weg zij vluchtte en des te minder zij mij ging geven wat ik van haar verlangde. Ban-Kip-Moon werd in toenemende mate destructief, agressief en obstinaat, als reactie op het opjagen. Het wordt van kwaad tot erger tot onhoudbaar, en omdat ik haast heb – ook ik moet werken – gooi ik op den duur het bijltje erbij neer. Ban-Kip-Moon zoekt het maar uit, Kip-Jong-Il zoekt het maar uit, de buurman zoekt het maar uit! Met een hoog frustratiegehalte en algemeen ontevreden gevoel zetel ik neer op de tuinstoel en bemerk dat de 6 overgebleven dames mij vragend aankijken. Wat moeten ze? Ban-Kip-Moon terug? Die komt niet terug!
Als ik op de fiets stap, neem ik afscheid van het zestal dat nog steeds grote vraagtekens boven de koppen dragen, terwijl Ban-Kip-Moon inmiddels op eigen initiatief zijn terugkeer heeft gemaakt.
Er jeukt echter nog steeds iets bij mij, maar ik kan mijn vinger er niet opleggen.
Halverwege de route naar mijn werk schiet mij te binnen wat ik al die tijd vergeten was: doordat ik zo druk ben geweest Ban-Kip-Moon terug in het gareel te krijgen, heb ik verzuimd de hele gemeenschap te voederen. Ze staan droog, vruchteloos, ik hoef geen eieren te verwachten vanavond.

Ik heb geleerd dat ik (eveneens als Kip-Jong-Il) Ban-Kip-Moon had moeten vertrouwen in plaats van opjagen. Was zij dan teruggekomen, dan was zij een ervaring rijker en had iedereen te eten. Was zij niet terug gekomen, had ik dat toch nooit kunnen voorkomen, plus hadden de andere 6 tenminste nog eten gehad. En was het het hele jaar zomer.

Laten we leren van Demeter, Ban-Kip-Moon en een verstrooide kipoloog:

Iedereen heeft recht op tijd om verdwaald te zijn.