Kippen zijn sociale dieren en willen graag samen zijn. Altijd. Dus ook ’s nachts.

Toen de drie kinderen van Kip-Jong-Il nog kinderen waren pastten zij moeiteloos alle drie onder de vleugels van moeder. Naarmate zij groot werden nam de strijd om moeders schoot in hevigheid en frequentie toe, en 1 voor 1 verdwenen zij onder de vleugels van moeder om ernaast (zo dicht bij mogelijk) plaats te nemen. Maar met reeds 3 volwassen kippen, en inmiddels 3 pubers in de groeispurt, neemt de ruimte op de enige stok in het kippenhuis af.

Spiderkip (de nieuweling) was al naar het hippiehok verbannen, na een door Geert georkestreerd integratieproces. Aldaar was zij zelfstandig en afgezonderd, maar desalniettemin goed gesocialiseerd. Nu dat de stok in het kippenhok te klein werd, leek 1 van de kinderen te volgende te worden om verbannen te worden. Immers, Teuntje – de oudste, de wijste, de leidster – en de dominante Zusters Kip-Jong-Il en Stalin zouden geen centimeter schikken. Van de kinderen leek Ban-Kip-Moon de beste kandidaat om de stap naar zelfstandigheid te maken.

Het was Ban-Koop-Moon die reeds vele malen het hippiehok betrad, ondanks de immer aanwezige van haar moeder voor datzelfde hippiehok. Natuurlijk had Kip-Jong-Il haar iedere keer terug geklokt en gepikt, zoals het een zorgzaam moeder betaamd. Maar Ban-Kip-Moon werd groter, te groot, en pikte het niet meer. Zo overtroef haar moeders angst en dwong haar moeders acceptatie af. Laten ontvluchtte zij zelfs de tuin, om vervolgens een week door de buurt te struinen. In dezen trad ik als rolmodel op voor Kip-Jong-Il, door Ban-Kip-Moon de vrijheid te laten nemen, door haar vertrouwen te geven en haar vooral niet te beschermen.

Nadat ik haar de hele week lang met enige regelmaat tegenkwam – onderweg naar werk – trof ik haar deze week weer in de tuin aan, in het hippiehok om precies te zijn. Ze tokkelde daar huiselijk rond, om pas op de plaats te maken bij een provisorisch geconstrueerd nestje van takjes en stro-restjes. Ze had haar eigen nestje gebouwd. In het hippiehok. Ban-Kip-Moon maakt vervolgens een voor mij inmiddels bekend geluid. Ik weet wanneer een kip dat geluid maakt…maar ik kan het niet geloven. Nadere inspectie bevestigt echter duidelijk mijn eerdere hypothese: Ban-Kip-Moon heeft zojuist haar eerste ei gelegd.

Vlak voordat de schemering intreedt, en ik de dagproductie verzamel, zie ik in het hippiehok zoals altijd Spiderkip zitten. Maar Spiderkip is niet meer alleen. Ban-Kip-Moon heeft de strijd thuis verloren, maar heeft de strijd om onafhankelijkheid gewonnen.