Geert was de teamleider, de voorzitter van de vergaderingen.
Hij bracht structuur aan, door de dag aan te kondigen met zijn onmiskenbare wekkreet, en hem weer af te sluiten door als eerst op zijn rustplek te gaan zitten.
Hij was degene die de besluiten nam: om 1 vaste legplek aan te houden in het hok. Vraag mij niet hoe, maar zo was het. Alle kippen legden hun eieren op dezelfde plek.
Hij was ook de coördinator van het team: hij hield alle kippen in de ren door hen terug te klokken en te pikken wanneer zij maar omhoog naar de rand van de ren keken.
Tot slot was hij degene die de rust immer bewaarde, door middel van van (seksuele) dominantie. De dames konden geen gekke dingen doen en gehoorzaamden, vermoedelijk uit angst.

Maar toen…toen vond zijn tragische dood plaats. Er was geen plaats meer voor hem in de maatschappij. En wat moesten de 7 overgebleven kippen nu? Zonder leider, zonder voorzitter, zonder coördinator, zonder besluiten, zonder structuur en zonder rust…

Een periode gekenmerkt door onbalans en conflict brak aan.
De coördinatie alsook het kader was weg: Stalin brak uit de ren en riep de anderen op haar te volgen. Wat ik ook deed – ren verhogen, kortwieken, terug pikken – Stalin liet zich niet stoppen om de omheining van de ren te molesteren en de tuin vrij te geven. Stalin c.s. hadden niet lang nodig om mijn gazon ondersteboven te schoffelen en de tuin te vernielen. Je kent ze wel, types als Stalin: wilskrachtig, emotioneel, moedig maar driftig, over mensen heen walsend.
De besluitvorming was ook geheel verdwenen, wat resulteerde in het feit dat er of geen eieren werden geproduceerd, of zij lagen door de hele tuin verspreid. Dit leidde tot rotte eieren, werkweigeringen en een plotsklaps broedse Kip-Jong-Il (die überhaupt de zorgzaamste van het stel was). Kip-Jong-Il is zo iemand die geweldig kan aanvoelen wat er speelt, maar met haar overbezorgdheid alles doet om de illusie van veiligheid ten alle tijde te waarborgen.
De structuur was ook weg: Ban-Kip-Moon – een van de nieuwbakken kinderen van Kip-Jong-Il – stond nog voor het licht was tegen mijn achterdeur te tokken, terwijl de rest nog lag te soezelen. Ban-Kip-Moon is speels, ruimdenkend en avontuurlijk van aard – zoals je die in elk team hebt – maar dit was te dolletjes. Omgekeerd doolde Spiderkip tot laat na zonsondergang nog door de tuin, als een verstrooide, solistische filosoof. Je kent ze wel.
Tot slot was er absoluut geen rust in de tent. Er was sprake van een constante aaneenschakeling van conflicten rond eten, slaapplekken, zandbaden en aandacht. Niemand ging vrij uit, ook de sociale, meegaande Teuntje. Desi ‘Kippen’ Bouterse, de denker met de helikoptevisie schuurt steeds vaker tegen Naamloos aan, om de etensresten uit zijn vacht te pikken, volledig de draad kwijt in zijn eigen gedachten. Naamloos zelf, de stille standvastige solist, of specialist, deed niet veel anders dan haar nutteloze vliegkunsten te vertonen door onafgebroken de pergola op en af te fladderen.

Deze situatie houdt een aantal weken aan, maar langzaam begint er dan verandering in te treden. Kip-Jong-Il perfectioneerde haar zorg voor de 3 kinderen: elke keer dat 1 van hen te ver uit zicht raakte, klokte zij haar terug en gaf haar een corrigerende pik. ‘In de buurt blijven, oppassen, denk om je veiligheid’. Zonder Stalin was Kip-Jong-Il echter overdadig geworden hierin, en zou het drietal verstokt van angst zich nooit los kunnen maken van hun moeder om volwaardige kippen te worden. Het was namelijk Stalin die de ren had opengebroken, en daarmee de kinderen (m.n. Ban-Kip-Moon) de ruimte gaf om zich terug te trekken, onafhankelijkheid te eisen en op avontuurlijke wijze naar zichzelf op zoek te gaan. Ondertussen was Spiderkips creativiteit nodig om te bedenken dat er meer plekken in de tuin zijn om te slapen, en nodigde Ban-Kip-Moon uit om met haar de vlinderstruik te verkiezen boven het conventionele kippenhok. Beiden zouden op den duur hetzelfde nest gebruiken voor hun eieren, onder diezelfde vlinderstruik. Desi ‘Kippen’ Bouterse ontpopt zich tot de structurator die de dag luidkeels opent en zachtmoedig weer afsluit, terwijl Naamloos – de specialist – het grotendeel van de dag zichzelf en de dames voorziet van verscheidene zandbaden, op alle gewenste plekken en tijden. Tot slot is het Teun die ten allen tijde de rust bewaart, zich niet mengt mat elke commotie die zich voordoet, en saamhorigheid borgt met haar volwassen onverschilligheid.

Het is niet vanzelf gegaan, het heeft onbalans, rotte eieren, vreemde sprongen en een hoop conflicten gekost, maar ik ben trots op mijn dames, want zij hebben bewezen:

Ze hebben geen haan nodig